ppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppp
iojio'ij'oi'''''''''''''''''''''
ch bezradność w końcu doprowadza dziewczynę do śmierci, a zaraz
później jej mąż odkrywa w poduszce stworzenie, które każdej nocy,
poprzez maleńkie ukłucia na skroni wypijało z niej krew. Język w
opowieści jest typowy dla Poego - bogaty, kwiecisty, oddający wnikliwie
wszelkie szczegóły
scenerii i stanów emocjonalnych bohaterów. Zgrabnie
budowana jest atmosfera niepokoju przez wzmianki o dziwnych
halucynacjach dziewczyny, tłumaczonych przez innych bohaterów, jako
wynik jej omamów. Niezwykłością opowieści Quirogi jest to, jak pokazuje
wampira.
Nie doszukuje się w nim człekokształtnego, ożywionego z
martwych potwora, zakradającego się nocą do sypialni ofiary. Nie jest to
demon o niezwykłej sile i hipnotycznej mocy. U Quirogi to stworzenie
niezdolne nawet do walki o własne życie, kiedy zostaje odkryte, a mające
jedynie możliwość podstępnego wykradania życia z innych, a chowającego
się w przedmiocie tak prozaicznym, jak zwykła poduszka z pierza. Motyw
wampiryzmu rozwija się nadal i nadal trwa jego nieprzemijająca sława i
popularność. Hrabia Dracula to już nie tylko krwawa, historyczna postać,
nie tylko bohater mrocznej powieści, ale już element kształtujący
świadomość każdego odbiorcy współczesnej kultury.
Jednak to te
pierwsze opowieści, inspirowane zresztą pośrednio dziełami takimi, jak
„Narzeczona z Koryntu" Goethego (będące naśladownictwem Flegona z
Tralles), czy „Lenora" Burgera, a bezpośrednio legendami i opowieściami z
ludowego folkloru, ustaliły formę i ukształtowały funkcjonujący do dziś
wizerunek wampira. Z pewnością powyższego opracowania nie można uznać
za kompletne i w pełni wyczerpujące temat. Jednak stanowić on może dobre
wprowadzenie dla tych, którzy będą chcieli śledzić „drogę" wampirów do
zakorzenienia się na stałe w literaturze i w ludzkiej świadomości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz